άνθρωποι και λύκοι, τα ορατά της ομίχλης...

Πήγαινε κάτω

άνθρωποι και λύκοι, τα ορατά της ομίχλης...

Δημοσίευση από ΑΠΕΙΡΟΣ Την / Το Τρι 15 Ιαν 2008, 5:47 pm

"και στον Παράδεισο αν ο άνθρωπος είναι μόνος του δεν έχει να λέει τίποτε...". τάδε έφη πρωί πρωί η κυρά Θύμιαινα. κοντοστάθηκα σαν την είδα να ξεπροβάλει μέσα στην ομίχλη, σαν να διάβαινε αιώνες μέχρι να σώσει το σήμερα. πρόσωπο αυλακωμένο από το χρόνο και την καλοπέραση... είχα ήδη ξεχαστεί ακούγοντας κουδούνια και κυπριά από πρόβατα που δεν έβλεπα μέσα στην ομίχλη και προς στιγμήν πίστεψα ότι ήταν της φαντασίας μου γιατί πριν λίγο είχα σκεφτεί παρκάροντας να αφήσω χώρο να περνάνε τα γαϊδουράκια-σκέψη αλλοπαρμένη με τόσα χρόνια που έχουμε να ακούσουμε γκάρισμα (τουλάχιστον original και ουχί immitation). ξεπρόβαλε κι η Θύμιαινα από την αντάρα-είχε φέριε τα ζώα στο χωριό- και τα χρειάστηκα. "μωρέ εγώ σε θυμάμαι από τσότσο" κάνει και μου δείχνει σχεδόν το έδαφος-τόσος πρέπει να ήμουνα ακόμη στα μάτια της (κι ενίοτε και στα δικά μου...). άρχισε να παραπονιέται ότι δεν έμεινε ψυχή στο χωριό, "θα μας λυπούνται οι λύκοι, πιο μόνοι κι απο αυτούς ξωμείναμε εδώ πάνω". χθες βράδυ σκεφτόμουν στο πατρικό ότι ήμουν ο μόνος που διανυκτέρευε σε σπίτι σο μεσοχώρι του χωριού-ερημιά, ο πλησιέστερος ήταν σε άλλο μαχαλά. Ερημιά! ούτε η ομίχλη δεν την κρύβει...

ΑΠΕΙΡΟΣ
Admin

Αριθμός μηνυμάτων : 1023
Registration date : 07/11/2007

Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης